تاريخ : ۱۳٩۳/٢/۱٤ | ٦:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()



این محوطه باستانی بر روی بستر تپه ای طبیعی که از معادن اصلی تشکیل گردیده است، قرار گرفته و راه دسترسی به آن از طریق روستای ماسوله به سمت رشته کوههای ماسوله داغ با گذر از گردنه های پر پیچ و خم که فقط در فصل گرما امکان عبور و مرور در آن وجود دارد، میسر است. آب و هوای منطقه در اواخر بهار ، تابستان و اوایل پاییز معتدل و از اواخر پاییز تا اوایل بهار بسیار سرد است و سراسر منطقه پوشیده از برف است.

مردم ماسوله سابقاً در این محل که اکنون کهنه ماسوله نامیده می شود، در ١۴ کیلومتری محل امروزی ماسوله زندگی می کردند. بطور دقیق کهنه ماسوله در فاصله ١٠ کیلومتری شمال غربی ماسوله، ٣۶ کیلومتری جنوب غربی فومن و 75 کیلومتری رشت واقع گردیده است. در اولین فصل کاوش باستانشناسی شهرستان فومن که در شهریور ماه 1374 توسط گروه پژوهشکده باستانشناسی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان گیلان در این منطقه صورت گرفت، مشخص شد که مکان مزبور در طول حداقل 400 سال (از قرن پنجم تا هشتم هجری) به عنوان یکی از مراکز مهم در زمینه ی صنعت فلزکاری از اهمیت خاصی برخوردار بوده است.

وجود بقایای ذوب آهن و معادن سنگ آهن که در منطقة ییلاقی خلیل دشت واقع در جنوب غربی ماسولة فعلی دیده می شود، نشان می دهد که ساکنین قدیم این ناحیه، سنگ آهن را از معادن آن استخراج و پس از حمل به کهنه ماسوله آنرا در کوره های ذوب آهن گنبدی شکلی که با زغال چوب کار می کردند، جهت ساخت ابزار و ادوات فلزی آماده نموده و در نهایت آنها را به دیگر نقاط، به ویژه گیلان و آذربایجان صادر می کردند.

با توجه به این، کهنه ماسوله سابقاً محل سکونت صنعتگرانی بوده که شغل اصلی آنان فلز کاری بوده است. و کاوش ها نشان داده که اکثر آنان به آهنگری اشتغال داشته اند؛ اما بعدها مردم به ماسوله کنونی مهاجرت کردند. پژوهشگران علت این جابجایی را حوادث و بلایای طبیعی می دانند که ظاهراً در قرن نهم یا دهم هجری روی داده است. زلزله سال 890 هـ.ق و بیماری همه گیر طاعون بزرگ در سال 943 هـ.ق، موجب مهاجرت مردم کهنه ماسوله به محل فعلی ماسوله گردید.

طبق بررسی های به عمل آمده در متون تاریخی تا قبل از دوره تیموری نشانی از کهنه ماسوله دیده نشده است. بستری که خانه ها و کوره های آهنگری ماسوله قدیم بر آن قرار داشتند، بر روی خاک کم، روی تپه ای صخره ای بوده است که بنظر می رسد بعد از برداشت 20 الی 30 سانتی متر خاک به بستر صخره ای می رسیدند.

آنچه مشخص است، در معماری کهنه ماسوله از فضای کم و محدود بستر تپه صخره ای در گذشته بیشترین استفاده را می نمودند. سبک معماری آن عبارت است از فضاهای کوچک و تو در تو مربع یا مستطیل شکل با کاربری مسکونی یا صنعتی ( آهنگری ) است. ملاحظه و دقت در معماری ماسوله و مقایسه آن با آنچه از معماری کهنه ماسوله باقی مانده شباهت و قرابت خاصی را القا می کند به طوری که نشانه هایی از دست آشنا و هنری دلپذیر و فکری هم نواخت در این معماری به چشم می خورد.

در طول کاوشها و بررسی ها، سفالهای لعابدار با رنگ های متنوع که بسیاری از آنان مربوط به قرن های چهارم و پنجم و تعدادی نیز به قرن ششم و هفتم هجری می باشند، کشف شده اند که برخی از آنها منقوش بوده که مربوط به دورة سلجوقی بوده اند. با توجه به این آثار می توان گفت که هنرمندان آن دوره، علاوه بر مهارت در کار، از ابزار و دانش مورد نیاز برای ساخت چنین آثاری برخوردار بودند. بنابراین کهنه ماسوله در قرون گذشته پیشرفت زیادی داشته و دارای تمدن درخشانی بوده است.

منطقه کهنه ماسوله در شهریور ماه 1385 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. از کهنه ماسوله کنونی که دشتی است با شیب ملایم، جز تکه سنگ هایی که زمانی پایه بنای دیوارهایی بودند، چیزی باقی نمانده است.

سایت میراث فرهنگی ماسوله، باستان - گیلان، عکس (فومن –ماسوله جاده خاکی ماسوله به خلخال –خلیل دشت کهنه ماسوله) از سایت گردشگری گیلان



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/۱٠/۳٠ | ۸:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

شیرین‌علی‌ تنها‌ نوازنده‌ له‌له‌ تالش‌ در‌ ماسوله



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/۱٠/۸ | ٧:٢٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

 

**********

عکاس:آقای ابراهیم فتحی



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/٥/٥ | ٧:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

پوشش لباس مردمان روستای ماسوله در استان گیلان بسیار متنوع وزیبا میباشد

منبع :وب سایت نمای ایران



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/٢/٢۸ | ٧:۱۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

پ

حدود 1000 سال پیش مردمی به منطقه‌ای از ایران آمدند و آن‌جا ساکن شدند؛ همان‌جا که امروز در 55 کیلومتری مرکز استان گیلان است. آن‌جا که کمتر ایرانی‌ای نامش را نشنیده‌است.
ماسوله را می‌گویم؛ با لهجه شیرین تالشی مردم مهمان‌نوازش
ماسوله را می‌گویم؛ با معماری بی‌نظیر خانه‌ها و بازارش
ماسوله با محله‌هایش، خانه‌بر، مسجدبر و اسدمحله ماسوله‌ای که گل‌های شمعدانی زینت پنجره‌های خانه‌هایش است و گردشگران یک‌بار هم که شده به آن‌جا سری زده‌اند.
اما امروز ماسوله با طبیعت زیبا و معماری منحصربه‌فرد پلکانی‌اش که می‌تواند و باید یکی از قطب‌های اصلی گردشگری ایران، در سطح جهانی باشد، با خطرهای طبیعی روبه‌روست امروز بهتر است ماسوله ‌را بیشتر دریابیم. عکس‌ها: محمدحسین مداح

اینجا پیش از صاحبخانه گل‌های سرخ شمعدانی هستند که سرک می‌کشند و در انتظار مهمان نشسته‌اند. اینجا هیچ‌کس غریبه نیست.

 

در کنار معماری پلکانی ماسوله، این پله‌ها با پوششی از گل و فرشی از سبزی، نمادی از ایستادگی و آرامش این منطقه گردشگر‌پذیر ایران است.

گنبد سبز مسجد ماسوله تو را به یاد همخوانی راز و رمز طبیعت بکر این دیار با سرّ دل خداجویانی می‌اندازد که در این بهشت زمینی به عبادت و گفت‌وگو با خالق هستی مشغولند.

منبع : جام جم آنلاین



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩٢/٢/٢۳ | ٩:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

پیشینه ی تاریخی ودیرینگی فرهنگی ،آثار وابنیه شاخص تاریخی ،جاذبه ها ومناظر دیدنی فراوان این شهرستان را به یکی از ظرفیت های مهم گردشگری در استان وحتی کشور تبدیل نموده وهمواره آن  را مورد توجه مسافرین وگردشگران بسیاری قرار داده است .شهرک قدیمی «ماسوله» ،دژ تاریخی نظامی -دفاعی «رودخان» ، بقاع متبرکه ،نواحی کوهپایه ای وکوهستانی غارها ،چشمه سارها،جنگل ومراتع سرسبزاز جمله جاذبه های گردشگری این سامان است که نمی شوند ازآنها به سادگی گذشت .

در این میان ییلاقی های که در محدوده ی این شهرستان خودنمایی میکنند نیز قابل توجه بوده ودر خور اهمیّتند.ییلاق های زیبا ودلپذیری که هر بیننده ای محسور آنان می شودوهمواره نوازشگر روح می باشد.یکی از این ییلاق ها که متأسفانه کمتر به آن پرداخته شده ومعرفی چندانی در رابطه باآن صورت نگرفته.ییلاق های دلپذیر کوربار است که برای آشنایی هرچه بیشتر با آن تصمیم برآن گرفتیم تا با چند  تن از دوستان راهی آن ناحیه گردیم ومدتی را هر چندکوتاه به دور از زندگی شهری  وقیل وقال ها در آن بسر برده واز این مواهب خدادادی نیز بهره مند گردیم ومهم ترآنکه قدری آرامش یابیم ورفع خستگی نماییم.به هر روی در فرصتی که پیش آمد دربعداز ظهر روز پنجشنبه پنجم مرداد ماه سال جاری عازم آن ناحیه گردیدیم که بعد از ورود به شهرک ماسوله وگذشتن از نقاطی چون؛میلرزان،ویزه خونی،خجه خونی،سه ربار وتاریکش بعدازحدودسه ساعت کوهپیمایی به ییلاق موردنظررسیده ودرکلبه ی خانوادگی یکی ازدوستان(کلبه ی آقای مختارکاسبیان)بیتوته کردیم.شب رادرآن کلبه بسربرده و فردای آن روز راباصبحی زیباودلپذیرباهوایی مطلوب ونسیمی ملایم آغازکرده و اندکی به گشتزنی پرداختیم.درپیرامون ماچندکلبه،تپه،رودخانه و چشمه ای چشم نوازی می کردودر جوارآنان ییلاق خلیل دشت وجاده ماجلان به خلخال نیزبه خودنمایی می پرداخت.منطقه ای بکر ودست نخورده که به حق مظهربی آلایشی وآرامش بوده وآن رامی توان بعنوان«دهکده سلامت»مورداستفاده وبهره برداری قرار دادوبیش ازپیش برای گردشگران ومسافرین جذاب نمود.با این همه اگرچه ناحیه ی موردنظرفاقد آثارتاریخی بوده،اماجالب است بدانیدکه این ناحیه درقرن دهم هجری میزبان یکی ازشاهزادگان صفوی نیزبوده که شرح مختصری ازآنرا دراینجا می آوریم. به زعم گزارش های عبدالفتاح فومنی(مولف تاریخ گیلان)یکی از امیران مقتدرگیلان بیه پس قدیم(گیلان غربی کنونی)موسوم به امیره دباج فومنی(دراصل گشت رودخانی)یکی ازدختران شاه اسماعیل اول صفوی به نام«خیرالنساء بیگم» را درسال۹۲۳ﻫ.ق به عقدازدواج خود درآورد وبعدازاینکه ملقب به«مظفر السلطان»شداندکی بعداین شاهزاده خانم راباتشریفات خاصی وارد دارالاماره فومن نمودوسالهابا این بانوزندگی کرد،تااینکه این شاهزاده دچاربیماری(ظاهراً سل)شدکه به توصیه طبیبان آن زمان به ییلاق خوش آب وهوای کوربارمنتقل گردیدتابااستفاده ازآب وهوای آنجابهبود یابد.ایشان مدتی رادر این ناحیه گذراند، تااینکه سرانجام درپنجم شعبان سال ۹۳۸ ﻫ.ق (مطابق سوم فروردین ۹۱۱ ﻫ.ش) براثربیماری درهمانجا درگذشت ودرهمانجا موقتاً به خاک سپرده شد،تااینکه بعدها جسدش به مقبره خانوادگی صفویان به اردبیل منتقل گردید ودر جوارشیخ صفی الدین اردبیلی به خاک بازپس داده شد.گفته می شود درهمان زمان مزاریابودی نیزبرای این شاهزاده خانم درییلاق کوربارساخته شدکه بعدها تخریب شد.



تاريخ : ۱۳٩٢/٢/۱٥ | ٩:٤۱ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

انمیشن ماسوله ساخته مهران فرزانجو  که قصه جالبه عشق و عاشقی در این  شهرک  تاریخی هست  که کارگردان بسیار قشنگ به  تصویر کشید .... حتما ببینید



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۱/۱۱/٢۸ | ٧:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

قسمت اعظم کوهستان هـای ماسوله پوشیده از معادن آهن است و روزگاری دراز از زمان هخامنشیان تا هفتاد سال پیش نیز آهن از این معادن استخراج می شـد.در اطراف ماسوله شانزده  آبادی وجود داشت که  همه آنها به استخراج آهن می پرداختند و در کوره های ذوب آهن به آن شکل داده و ابزارهایی مثل داس تبر بیل کلــنگ و حتی تفنگ و دیگر اشیاء آهنی میساختند که هنوز نیز از شهرت و محبوبیت بسیاری برخوردار است.استاد "جلیل"  هشتاد وپنج ساله آخرین آهنگریست که این هنر را از اجدادش آموخته ، در مغاره ای که بیش از صد و پنجاه سال قدمت دارد  بدون هیچ بیمه ای مشغول به کار می باشد. در میان این همه بی توجهی شاید تنها انگیزه ای که به دستان استاد جلیل این توان را می دهد که برآهن بکوبد تهیه هزینه عمل جراحی فرزندی است که دور از او زندگی می کند.



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۱/۱۱/۱٤ | ٩:۱۱ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()

اینجا ماسوله است.دهی پله کانی در قلب جنگلهای رودخان...اینجا زادگاه میرزا کوچک خان جنگلی است.اینجا زادگاه عرق ایرانی است.اینجا قلب مبارزات است با دستهایی خالی و قلبی سرشار از غیرت مردانه...

مردمش چه با صفا و چه بی ریایند.پشت بامهایشان را در زیر قدمهایت میگسترند تا بیایی و لحظات را در کنار آنها قسمت کنی.و تو افسون شده این ده افسانه ای پای بر سقف خانه ها مینهی و از دل زندگی ساده شان به سادگی عبور میکنی...ده را که بگیری و بالا بیایی مدام بوی برنج دودی و بادمجان کبابی مشامت را پر میکند.از سر هر پنجره گلدانی گل شمعدانی دیده میشود که جزیی از اسطوره زندگی این مردمان سبز است.زنانی ساده دل و ساده پوش در حیاط خانه ها نشسته اند و با لبخندی از سر مهمان نوازی در حال بافتن عروسکهای رنگین تو را دعوت به نشستن میکنند.

از کناره راه مسجد که عبور کنی با قبرستان ده روبرو میشوی.سنگ قبرهایی قدمت دار و خاکستری و کوچک که نا مرتب در کوچه پس کوچه ها دیده میشوند و تو در میمانی که زندگان و مردگان چه صمیمی در کنار هم آرمیده اند.اگر گذارت به آن طرفها افتاد فراموش نکنی فاتحه ای بخوانی و سپس از روی پشت بام قبرستان رد شوی...و یادت باشد که سنگ نبشته ها را نیز بخوانی که نامهایی زیبا بر روی آنها حک شده است...گلابتون خاتون...مرمر....آقا سید کوچک...

مبادا ماسوله بروی و به بازارش سر نزنی!نمودی از سنتهای دیرینه این سرزمین در دکانهای کوچک و ساده و تمیز ماسوله گرد آمده است.اینجا همه چیز پیدا میشود.از جورابهای پشمین دست باف زنها تا لیفهای دست بافشان ..عروسکهای رنگین پشمی..شیرینیهای محلی... کفشهای سنتی (که متاسفانه اسمش یادم رفته اگه میدونید خبرم کنید)...صنعت ساخت وسایل کوچک فلزی مانند چاقو. زنگوله های فلزی.زیور آلات زنانه...و از همه مهمتر کتاب فروشی بسیار جالب ده ماسوله را از دست ندهی...در عمق بازار لابلای دکانها و قهوه خانه ها یک کتاب فروشی کوچک قرار دارد که کتابهای کهنه بسیار نفیس و نایابی در آن پیدا میشود.سالها پیش وقتی هنوز نشر بسیاری از کتابها آزاد نشده بود من نسخه قدیمی از کتاب سمفونی مردگان را از آنجا خریدم.در این مغازه کوچک همچنین آهنگهای بسیار قدیمی ایرانی به صورت کاست و سی دی نیز وجود دارد.بنابراین علاقه مندان غذای روح از این مغازه گرسنه برنمیگردند!در این سفر اخیر من کتاب ۳ جلدی دریای گوهر انتشارات امیرکبیر را پیدا کردم که سالها یش تنها یکی از این جلدها به دستم رسیده بود...

ماسوله را با همه پله هایش به جا میگذاریم تا اگر عمری بود یک بار دیگر به سراغش برگردیم... به یاری خدا!



ادامه مطلب
تاريخ : ۱۳٩۱/۱۱/٥ | ۸:٤٧ ‎ب.ظ | نویسنده : مهدی پور | نظرات ()
  • زیبا مد | سبزک